De staalprijs komt maar niet tot rust. In juli 2025 bereikten de Europese staalprijzen hun dieptepunt. Ruim een jaar later ligt warmgewalst staal in Europa rond de 745 tot 765 euro per ton. Dat blijkt uit het Staaljournaal van oktober 2026. Die stijging komt niet door een plotselinge vraaggolf. Nieuwe Europese regels, CO2-kosten en een onrustige wereldmarkt duwen de prijs telkens een andere kant op.
Van dieptepunt naar een hoger prijsniveau
Begin 2026 lag warmgewalst staal nog rond de 630 tot 660 euro per ton. In augustus was dat 710 tot 730 euro en in september 740 tot 760 euro. In oktober bleef het niveau vrijwel gelijk. Eén Europese producent had toen al 95 procent van zijn beschikbare productie verkocht en trok tijdelijk zijn aanbiedingen in.
Opvallend is dat de vraag achterblijft. Staalkoepel Eurofer verlaagde de verwachte groei van het staalverbruik in 2026 van 0,4 naar 0,1 procent. Vooral de bouw blijft zwak. De hogere staalprijs komt dus vooral van de aanbodkant: er komt minder goedkoop staal de Europese markt op.
Ook schroot en oud ijzer kennen een dagprijs
Prijsbewegingen spelen niet alleen bij nieuw staal. Ook verderop in de keten wordt met korte termijnen gerekend. Wie oud ijzer of staalschroot inlevert bij een recyclingbedrijf, krijgt een vergoeding op basis van de actuele dagprijs. Die prijs kan dagelijks wijzigen (bron: Menten Metaal over ferro metalen recycling)
Voor bedrijven met grote partijen restmateriaal maakt het moment van inleveren daarom verschil. Denk aan sloopbedrijven, constructiewerkplaatsen en machinebouwers. Schroot is bovendien de grondstof voor elektrische staalovens. Die gelden als groenere route dan de klassieke hoogoven. Producenten als ArcelorMittal en voestalpine investeren in zulke ovens.
Strengere importregels sinds juli 2026
De grootste prijsdrijver van dit jaar is beleid. In juni 2026 stemde de EU in met een nieuwe beschermingsmaatregel voor de staalmarkt, die in juli inging. De tariefvrije importquota zijn flink verlaagd. Wat daarboven wordt ingevoerd, krijgt een heffing van 50 procent. Dat past in een bredere trend, want ook elders hebben importtarieven grote gevolgen voor de wereldhandel.
De quota raakten in het vierde kwartaal snel vol. Op 2 oktober was bij 6 van de 22 quota meer staal aangevraagd dan er ruimte was. Voor warmgewalste rollen uit Turkije ging het om bijna 379.000 ton, tegenover een landenquotum van ongeveer 161.000 ton. Importeurs lopen daardoor een groter risico, wat hun prijsvoordeel verkleint.
CBAM maakt geïmporteerd staal duurder
Sinds 1 januari 2026 geldt de definitieve fase van CBAM. Dit Europese CO2-grensmechanisme legt een prijs op de uitstoot van geïmporteerd staal. Importeurs betalen dus voor de CO2 die bij de productie buiten Europa vrijkwam.
Het verschil met Europees staal wordt daardoor kleiner. Begin 2026 lagen aanbiedingen uit Turkije en het Midden-Oosten rond de 510 tot 540 euro per ton. Met de CBAM-kosten erbij zaten ze nauwelijks nog onder de Europese spotprijs. Ook de sterkere dollar maakt importstaal duurder.
Wat de Nederlandse industrie ervan merkt
Voor de Nederlandse maakindustrie is staal een basisgrondstof. Constructiebedrijven, machinebouwers en metaalbewerkers krijgen te maken met hogere inkoopprijzen. Daar komen de hoge energiekosten in Europa bij. Industriële gebruikers betalen hier vaak meer dan 100 euro per megawattuur. In de Verenigde Staten en China is dat 30 tot 50 euro. Daarnaast speelt de strijd om ruimte op het elektriciteitsnet, waardoor niet elk bedrijf zomaar extra stroom krijgt.
Toch is er ook tegenwicht. Eerder schreven we al over hoe de Nederlandse industrie het beter doet dan die in andere Europese landen. Metaalbewerker 247TailorSteel waarschuwde in april wel dat CBAM en strengere importregels de concurrentiepositie van de maakindustrie onder druk zetten.
Een onrustige markt richting 2027
Een snelle terugkeer naar een lage staalprijs ligt niet voor de hand. Volgens het Staaljournaal van oktober zijn hogere prijzen voor leveringen vanaf januari 2027 mogelijk. Zeker is dat echter niet. Eurofer verwacht voor 2027 wel 2,3 procent groei van het staalverbruik. Toch ligt dat niveau nog altijd onder dat van 2019.
Wie met staal werkt, doet er goed aan de markt nauw te volgen. Europese regels, CO2-kosten en de vraag uit bouw en industrie blijven de komende maanden bepalen waar de prijs heen beweegt.
